WSTĘP
Dawno, dawno temu… W małej śląskiej miejscowości Pszów, u podnóża Szczybnej Kampy, nad potokiem Syrynka, mieszkały utopki. Ukrywały się przed ludźmi i wychodziły ze swoich kryjówek głównie wieczorami i późną nocą.
Ludzie się ich bali. Opowiadano, że są złośliwe, płatają figle i lepiej się do nich nie zbliżać, bo potrafią wciągnąć człowieka pod wodę. Z tuneli dochodził podobno ich złowieszczy śmiech, który przyprawiał o dreszcze.
Tyle tylko, że prawda była zupełnie inna. Utopki wcale nie chciały nikogo straszyć. Od zawsze były strażnikami rzek, potoków, stawów i innych zbiorników wodnych. Pilnowały, żeby woda była czysta, ostrzegały zwierzęta przed niebezpieczeństwem, a swoim „złowieszczym” śmiechem próbowały odstraszać dzieci, by te nie zbliżały się do wody.
Ich największym problemem było jednak to, że zupełnie nie potrafiły porozumieć się
z ludźmi. Kiedy się martwiły marszczyły brwi, wyglądając groźnie. Kiedy chciały ostrzec przed niebezpieczeństwem, krzyczały tak przeraźliwie, że każdy brał nogi za pas.
A kiedy chciały się po prostu przywitać, wyskakiwały nagle z wody, strasząc przez to każdego, kto znalazł się w pobliżu. Przez lata strach ludzi rósł, a wraz z nim rosła ich „straszkowa” moc. Im bardziej mieszkańcy bali się Utopków, tym bardziej same Utopki stawały się smutne, ponure i zamknięte w sobie. One same z czasem zapomniały nawet, że mogą być inne. Potrzebowały tylko jednego, żeby ktoś przestał się ich bać i zechciał je naprawdę poznać. Dopiero wtedy ich ponura moc mogła zacząć słabnąć, a dawna, niesprawiedliwa opowieść o strasznych Utopkach zostać odczarowana.
Nikt nawet nie próbował zapytać, kim naprawdę są, aż do pewnego dnia, gdzie wszystko miało się zmienić.
UTOPEK ŁEZEK
HISTORIA PIERWSZA:
Pewnego dnia harcerze rozbili na kilka dni obóz na polonie nieopodal potoku Syrynka.
Wieczorami rozpalali ognisko, siadali wokół niego, a jeden z harcerzy brał do ręki gitarę. Wtedy cała grupa zaczynała śpiewać. Ich głosy niosły się po lesie, aż docierały do samego potoku. Każdego wieczoru zza krzaków i trzcin nieśmiało przysłuchiwał się temu Utopek Łezek. Muzyka była jego największym marzeniem. Sam bardzo chciał kiedyś zagrać na gitarze, ale jako Utopek nie miał pojęcia, jak to zrobić. Z każdym kolejnym wieczorem działo się jednak coś niezwykłego. Łezek przestawał być ponury i złośliwy.
Harcerskie piosenki powoli napełniały radością jego serce.
Odkąd był małym utopkiem, tak bardzo wzruszał się muzyką, że za każdym razem ronił jedną łzę, dlatego jego koledzy zaczęli nazywać go Łezkiem.
Nadszedł przedostatni dzień obozu. Tego wieczoru jeden z harcerzy, Krzyś, zabrał gitarę
i poszedł nad potok. Usiadł na małym mostku i zaczął grać. Wtedy z wody powoli wychylił się Łezek. Najpierw pojawił się tylko czubek jego nosa. Potem głowa, a na koniec księżyc oświetlił jego całą twarz.
Nagle Krzyś spojrzał przed siebie i zauważył, wystającą z wody jakaś dziwna małą postać. Przerwał grę na gitarze i zamarł ze strachu, Łezek również znieruchomiał.
Po chwili powoli wysunął swoją rękę znad wody, pomachał Krzysiowi i spróbował uśmiechnąć się tak szeroko, jak tylko potrafił. Chciał mu pokazać, że nie zamierza zrobić mu nic złego. Przez kilka sekund patrzyli na siebie w całkowitej ciszy.
W końcu Łezek podniósł leżący obok liść. Przyłożył go do siebie i zaczął udawać, że gra na gitarze. Potem wskazał na instrument Krzysia wysyłając tym samym do nie sygnał „Zagraj”. Krzyś zrozumiał, po chwili ponownie zaczął grać.
Łezek usiadł nad brzegiem, zamknął oczy i zaczął kołysać się w rytm muzyki. Był szczęśliwy jak nigdy wcześniej, a na jego policzku pojawiła się łza.
Kiedy Krzyś skończył, spojrzał na niego i zapytał: "Mam grać dalej? Chcesz jeszcze posłuchać?". Łezek bez chwili wahania pokiwał głową, że tak.
Krzyś znowu zaczął grać. Tej nocy po raz pierwszy człowiek i Utopek nie bali się siebie ich strach przełamała ich miłość do muzyki.
Ostatniej nocy obozu Krzyś ponowonie poszedł nad potok usiadł na jego brzegu i zaczął grać, mając nadzieję, że znów spotka tajemniczego stworka z wody. Nie musiał długo czekać. Zaledwie po kilku pierwszych dźwiękach Łezek wychylił się z wody, wyszedł na brzeg, usiadł obok chłopca i z zachwytem wsłuchiwał się w muzykę. Kiedy Krzyś skończył grać, spojrzał na niego i zapytał: "Ty naprawdę lubisz muzykę, co?"
Łezek uśmiechnął się, ochoczo pokiwał głową i cichutko, piskliwie odpowiedział: "Ja kocham muzykę. Zawsze chciałem grać na gitarze, ale nie wiedziałem jak?". - zrobił zasmuconą minę.
"To wcale nie jest takie trudne" – powiedział Krzyś. Usiadł obok Łezka, pokazał mu kilka prostych chwytów i przez dłuższą chwilę wspólnie próbowali grać. Dla Łezka była to jedna
z najszczęśliwszych chwil w jego życiu. Następnego dnia po obozie nie było już śladu. Harcerze odjechali, a Łezek znów poczuł się samotny i smutny.
Wieczorem, jak zwykle, wypłynął na zwiady. Wtedy zauważył na brzegu potoku niewielki pakunek. Przy nim leżała karteczka z napisem: „Dla Łezka”. Zaciekawiony szybko podpłynął do brzegu. W środku znalazł małą gitarę, instrukcję gry oraz harcerski śpiewnik. Na pierwszej stronie widniała dedykacja: „Do zobaczenia za rok. Tym razem Ty będziesz grał dla mnie,
a ja będę słuchał – Krzyś”.
Krzyś nigdy nie zdradził nikomu, że poznał Łezka. Chciał uchronić go przed ciekawskimi ludźmi i ich nieznanymi zamiarami.
Minął rok. Kiedy harcerze ponownie przyjechali polanę nad Syrynką, Łezek czekał już na Krzysia. Tak jak obiecał, nauczył się grać. Od tamtej pory każdego roku, gdy harcerze rozbijali swój obóz nieopodal potoku Łezek i Krzyś spotykali się wieczorami, by razem grać
i śpiewać. Muzyka na zawsze zmieniła serce Łezka. Wygoniła z niego smutek i ponurość,
a ich miejsce zajęły radość, przyjaźń i szczęście.
I tak właśnie Łezek, który przez lata był uważana za postrach potoku, dzięki jednej gitarze
i dobremu człowiekowi stał się zupełnie innym Utopkiem.
UTOPEK ŁEZEK - SYMBOL 30 - lecia ZESPOŁU ŁZY
24 września 2026 roku w Pszowie odbyło się wyjątkowe wydarzenie – uroczyste odsłonięcie figurki „Utopka Łezka”, która na stałe wpisze się w przestrzeń naszego miasta. To niezwykły prezent jubileuszowy, przygotowany przez Miasto Pszów oraz Miejski Ośrodek Kultury
w Pszowie z okazji 30-lecia zespołu Łzy.
Zespół Łzy przez lata swojej działalności stał się częścią historii Pszowa, promując nasze miasto i dostarczając mieszkańcom oraz fanom niezapomnianych muzycznych emocji. Jubileusz był doskonałą okazją, by podkreślić tę szczególną więź i podziękować za wspólne lata, muzykę, wspomnienia oraz promocję Pszowa.
Dlatego z inicjatywy Miasta Pszów i MOK Pszów powstał „Utopek Łezek”, jako trwały symbol wspólnej historii zespołu i miasta.
Realizacja tego projektu była możliwa dzięki zaangażowaniu i współpracy wielu osób oraz firm. Szczególne podziękowania kierujemy do:
- firmy RODLEW z Rybnika, za wykoanie w szczególności do Pana Jerzego Rojka oraz Pani Katarzyny Kuźnik,
- Pana Marka Dronszczyka – artysty i rzeźbiarza za wykoanie projektu odlewu.
- Pana Bogdana Rusoka Usługi Kamieniarskie z Pszowa za prace montażowe
- Tomasza Szweda za przygotowanie prototypu
- Michaliny Sulskiej za dostrzeżenie potencjału pomysłu, podjęcie inicjatywy i przekucie
go w rzeczywistość.
Dziękujemy wszystkim za zaangażowanie, profesjonalizm i wkład w powstanie tego wyjątkowego symbolu.
Od dziś „Utopek Łezek” oficjalnie dołącza do grona mieszkańców Pszowa, stając się symbolem muzyki, wspomnień i 30 lat wspólnej historii zespołu Łzy z naszym miastem.
HISTORIA PRAWDZIWA:
DAWNO DAWNO TEMU POWSTAŁ ZESPÓŁ ŁZY
Początki czegoś, co później przybrało formę zespołu Łzy sięgają roku 1992. Wtedy to trzej kumple: Adam Konkol, Darek Pieczka i Michał Broża w bliżej nieokreślonych okolicznościach stworzyli zespół Rave. Znając kilka podstawowych akordów w tonacji dur i moll (głównie moll) zaczęli grać rzewne piosenki pewnie z myślą o zniewoleniu kilku dziewczyn.
Pierwsze próby odbywały się w domku parafialnym w Pszowie (woj. śląskie), a przybytek ten był później wylęgarnią jeszcze kilku mniej lub bardziej "nie świętych" zespołów. Miejscowi księża czy to w niewiedzy, czy też gorliwie modląc się w intencji "rockowych dusz", przymykali oczy na wyczyny różnych grup muzycznych.
Po pewnym czasie do wyżej wspomnianej trójki dołączył Arek Dzierżawa i w wolnych chwilach przygrywał w Rave na basie, a na co dzień tworzył deathmetalowe kawałki
w zespole o już w ogóle nie świętej nazwie Goddamn.
Swój sceniczny "chrzest bojowy" "zespoły parafialne" przeszły podczas pierwszych i ostatnich pszowskich "Odlotów", a było to w 1993 roku (chyba). Adam wtedy grał na perkusji i jak twierdzi do dnia dzisiejszego, jedynie do tego instrumentu czuje zamiłowanie. Adam później zdradził perkusję dla gitary solowej; Arek gitary basowej jeszcze nie zdradził.
Rave, tak jak wiele młodych zespołów przestał działać, gdyż Darek i Michał musieli odsłużyć swoje w dobrze znanej, a przez długowłosych muzyków mało lubianej instytucji państwowej. Po zjedzeniu grochówki wojskowej panowie ci do gitar już nie wrócili.
W międzyczasie (1994 - 1995) Adam i Arek zaczęli grać w punkowej kapeli The Pilators. Zespół ten własnym sumptem wydał jedną kasetę: "Przeciw przemocy", która pewnie dla kilku miejscowych punkowców była pozycją kultową.
Adam i Arek jednak nadal szukali ludzi, z którymi mogliby pograć fajne rockowe piosenki (pewnie znów z myślą o zniewoleniu kilku dziewczyn).
Nie wiadomo kiedy dokładnie pojawiła się nazwa Łzy. Najpierw miało być angielskie "Tears", lecz na szczęście została nazwa polska.
Łzy rzeczywiście przyciągały płeć piękną. Przez zespół przewinęła się spora grupa dziewczyn, a niektóre z nich mogą stwierdzić, że kiedyś śpiewały we Łzach. Jednak oprócz Bożeny Tront żadna z nich dłużej w zespole miejsca nie zagrzała.
Przez pewien czas na perkusji grał Robert Synowczyk (perkusista Goddamn), przez pewien czas skład zespołu był poszerzony o skrzypce, na których grał Andrzej Ciszewski. On też był jedynym członkiem Łez (jak do tej pory) potrafiącym grać z nut.
W tym składzie, czyli: Adam - git., Arek - bas, Bożena - wokal, Robert - perkusja i Andrzej - skrzypce, zespół zagrał trochę koncertów tu i tam. Skład ten przetrwał do 1996 roku. Wtedy skrzypce zostały zastąpione klawiszami, na których grał Sławek Mocarski. Nieco później zespół opuściła Bożena, a potem Robert. W tym czasie The Pilators przeobraził się
w punkowo - core'ową hybrydę o nazwie Dirt, a Goddamn zawiesił działalność.
"Zespoły parafialne" przestały być "zespołami parafialnymi", gdyż przytulny domek został poddany remontowi. Muzycy zaczęli się tułać by w końcu znaleźć miejsce w innym domku służącym niegdyś jako hurtownia spożywcza.
Wokalistki oczywiście zmieniały się w dalszym ciągu, lecz Łzom brakowało perkusisty.
Kiedy Adam i Arek już lekko zniechęceni chcieli zawiesić działalność zespołu, na horyzoncie pojawił się Dawid Krzykała. Dawid sam przyznaje, że większość ważnych rzeczy w jego życiu miało swój początek w stanie wskazującym na spożycie i w tym też błogim nastroju poznał Adama dowiedziawszy się, że ten szuka bębniarza. Adam długo nie zastanawiając się zaprosił Dawida na próbę, gdzie razem z Arkiem uznali jednak, że siedmioletnie (podobno) granie w zespole przygrywającym na weselach chluby Dawidowi nie przynosi. Dawid jednak nie zraził się i pod pozorem doskonalenia umiejętności zaczął przyjeżdżać na próby.
Adam uznał, że Dawid będzie dobrym perkusistą, jeśli zacznie łamać pałki i zrywać naciągi,
a że Dawid to kawał chłopa...
W końcu Dawid powiedział, że zna dziewczynę potrafiącą dobrze śpiewać, a że Ania ma naprawdę nietuzinkowy głos...
Całą historię znajdziecie tutaj: https://lzy.pl/biografia
